એક નાના ગામમાં મોહિત નામનો આઠમા ધોરણનો વિદ્યાર્થી રહેતો હતો. તે ભણવામાં સારો હતો, પરંતુ દરેક નાની-મોટી વાતમાં ડરી જતો હતો. પરીક્ષા આવે એટલે તરત કહેતો, "હું પાસ નહીં થઈ શકું." રમતગમતની સ્પર્ધા હોય તો વિચારતો, "હું જીતી નહીં શકું."
એક દિવસ શાળામાં નવા શિક્ષક આવ્યા. તેમણે બાળકોને પૂછ્યું, "જો તમારે એક ઊંચી દીવાલ પાર કરવી હોય તો સૌથી પહેલાં કઈ વસ્તુની જરૂર પડશે?"
કોઈએ કહ્યું—નિસરણી, તો કોઈએ કહ્યું—દોરડું.
શિક્ષક હસ્યા અને બોલ્યા, "આ બધા કરતાં પહેલાં જરૂર છે પોતાના પર અને ઈશ્વર પરના 'વિશ્વાસ'ની."
આવતા અઠવાડિયે શાળામાં વક્તૃત્વ સ્પર્ધા (ભાષણ સ્પર્ધા) હતી. મોહિતનું નામ પણ પસંદ કરવામાં આવ્યું. તે ગભરાઈ ગયો અને બોલ્યો, "સર, હું સ્ટેજ પર નહીં જઈ શકું. બધા મારી મજાક ઉડાવશે."
શિક્ષક તેને શાળાના બગીચામાં લઈ ગયા અને એક નાનો બીજ બતાવીને પૂછ્યું, "કહે તો, આ નાના એવા બીજમાં આટલું મોટું ઝાડ બનવાની તાકાત ક્યાંથી આવે છે?"
મોહિત શાંત રહ્યો.
શિક્ષકે કહ્યું, "બીજને એ વિશ્વાસ હોય છે કે જો તે માટીમાં ધીરજથી ટકી રહેશે અને તેને પાણી તથા તડકો મળશે, તો એક દિવસ તે ઘટાદાર વૃક્ષ બની જશે. જો તે શરૂઆતમાં જ હાર માની લે, તો ક્યારેય અંકુર પણ નહીં ફૂટી શકે."
આ વાત મોહિતના દિલને સ્પર્શી ગઈ. તેણે રોજ મહેનત કરવાની શરૂઆત કરી. દરરોજ સવારે ભણતા પહેલાં તે મનથી પ્રાર્થના કરતો, "હે ભગવાન! હું પૂરી મહેનત કરીશ, તમે મને હિંમત આપજો."
સ્પર્ધાનો દિવસ આવ્યો. સ્ટેજ પર જતી વખતે તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા, પરંતુ તેણે આંખો બંધ કરીને ઈશ્વરને યાદ કર્યા અને પૂરા આત્મવિશ્વાસ સાથે ભાષણ આપ્યું.
પરિણામ જાહેર થયું. મોહિત પ્રથમ નંબરે ન આવ્યો, પરંતુ તેને "સર્વશ્રેષ્ઠ આત્મવિશ્વાસ પુરસ્કાર" મળ્યો. તેના શિક્ષકે કહ્યું, "આજે તેં સૌથી મોટી જીત હાસિલ કરી છે—પોતાના ડર પર જીત."
એ દિવસે મોહિત સમજી ગયો કે ફક્ત ચમત્કારની રાહ જોવાથી કંઈ નથી થતું. જ્યારે મહેનત, આત્મવિશ્વાસ અને ઈશ્વર પરનો સચોટ વિશ્વાસ એકસાથે ભેગા થાય છે, ત્યારે સફળતા પોતાની મેળે રસ્તો બનાવી લે છે.
બોધપાઠ:
ઈશ્વર હંમેશાં આપણી મદદ કરે છે, પરંતુ ત્યારે જ જ્યારે આપણે પોતે પૂરી પ્રામાણિકતાથી પ્રયાસ કરીએ છીએ. જે વિદ્યાર્થીઓ મહેનતની સાથે ઈશ્વર પર શ્રદ્ધા રાખે છે, તેઓ ગમે તેવા કઠિન લક્ષ્યને પણ પ્રાપ્ત કરી શકે છે.
યાદ રાખો:
"મહેનત તમારા હાથમાં છે, અને પરિણામ ઈશ્વરના હાથમાં. એટલા માટે પૂરી લગનથી પ્રયત્ન કરો અને વિશ્વાસ ક્યારેય ન છોડો."

Post a Comment